„Jeżeli kochać, to nie indywidualnie…” Nadchodzące święto zakochanych stało się dla nas pretekstem do przyjrzenia się miłości z literackiej i życiowej perspektywy.
Uczucie to – podobnie jak w codziennym doświadczeniu – obecne jest w literaturze w wielu odsłonach: w powieściach, poezji, piosenkach, poradnikach i dramatach. Uczestnicy spotkania, znakomicie przygotowani, dzielili się swoimi refleksjami i historiami. Były wiersze, piosenki oraz ulubione fragmenty poezji i prozy. Tworzyliśmy ciągi skojarzeń rozpoczynające się od słowa „miłość”, które prowadziły nas w zaskakujące – czasem wzruszające, a czasem zabawne – rejony.
Nie wszystko jednak odbywało się całkiem na poważnie – bo przecież miłość bywa również bliska… obłąkaniu. Po euforycznych początkach często przychodzą nieuchronne kryzysy. Sięgnęliśmy więc także do literatury poradnikowej. W książce „Miłość to czasownik” odnaleźliśmy przykłady charakterów i relacji – takich jak Romantyczka i Drwal, Memłon i Tygrysica czy Panna Frida i Matematyk – które wywoływały zarówno śmiech (bo jakże bliski codzienności!), jak i nutę refleksji.
Spotkanie miało również swój wymiar artystyczny. Powstały piękne, własnoręcznie wykonane dekoracje. Wspólnie śpiewaliśmy karaoke, przysłuchiwaliśmy się występom klubowiczów – w szczególności pana Stefana i pani Małgosi – i cieszyliśmy się atmosferą wspólnoty. Odnosząc się do słów piosenki Jeremiego Przybory, najlepiej kochać „zespół w zespół, by żądz moc móc wzmóc”.
